Ενας καιρός ότι νάναι...

Βροχές, ζέστη. Πάλι βροχές. Ενα παρασκευοσαββατοκύριακο μαντάρα. Να μην ξέρεις τι να κάνεις και τι να βάλεις.

Στον καταραμένο τόπο Μάη μήνα βρέχει λέει μια παλιά παροιμία. Κάτι κάναμε και μας καταράστηκαν. Στο μεταξύ οι Γάλλοι μας την έκαναν τη ζημιά, έπεσα μέσα στις προβλέψεις μου. Αλλά το βράδυ προσφέρεται για πολιυική ανάλυση. Τώρα θα μπω για 2η φορά στο μπάνιο, να κάνω ντουζ γιατί η θερμοκρασία έχει ξεφύγει....Ελπίζω πάντως να μην κάνω 3ο ντουζ το βράδυ με βρόχινο νερό ;)

Γυναίκες!!! Τι άλλο?

Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Πόσο μάλλον της γυναίκας. Ετσι λέω για να τη σπάσω σε κάποιες φίλες μου. Αλλά δεν είμαι φαλλοκράτης, ίσως θα έπρεπε να είμαι, αυτοί τουλάχιστον περνάνε καλύτερα (και ας είναι τα γουρούνια που βασανίζουν τις γυναίκες) γιατί καλύτερα η μάνα του φονιά παρά του σκοτωμένου.

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. ΟΚ μου άρεσε η κοπέλα αλλά δεν έγινε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση. Φιλικά την βλέπω πλέον, ξέρει ότι κάνω πράγματα με άλλες, αλλά συνεχίζει να υπάρχει το κόλλημα ότι θέλω κάποια φορά να της κάνω την πράξη της αναπαραγωγής επανειλημένως και ποικιλοτρόπως. Σίγουρα αν τρίψεις το λυχνάρι θα βγει έξω το τζίνι, αλλά δεν βγαίνουν τζίνια έξω συνέχεια. Καταλαβαίνουν που δεν θέλουν να πάρουν τις ευχές τους και κάθονται ήσυχα στο λυχνάρι τους.

Ισως είναι δύσκολο να είναι αγοράκι με κοπέλα φίλοι. Γίνεται αυτό μόνο αν η κοπέλα είναι κοντή χοντρή και άσχημη ή αν το αγοράκι προτιμάει τα αγοράκια από τα κοριτσάκια λένε μερικοί. Ευτυχώς η άλλη δεν είναι ούτε κοντή, ούτε χοντρή, ούτε άσχημη. Εγώ πάντα κοριτσάκια προτιμούσα, πρέπει να είμαι από τους λίγους που δεν έχουν ακολουθήσει την αντίθετη (όπως μαθαίνω τελευταία). Αλλά αν δεν θέλει sex ούτε ο ένας ούτε ο άλλος γιατί να μην είναι φίλοι?

Ενας κοινωνικός περίγυρος γύρω μας. Δεν μπορεί να δεχτεί ότι κάποιοι βγαίνουν μαζί κάνουν παρέα και είναι και οι 2 ελεύθεροι. Γιατί αν ο ένας από τους 2 έχει σχέση μπλέκουν πράγματα με ζήλιες, τα οποία είναι άσχετα από το θέμα μας, τα οποία επίσης είναι στο 99% μόνο υποψίες, και στο 1% που μένει, τι να κάνουμε κέρατο πάντα υπάρχει. Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας. Λες στους άλλους ότι δεν συμβαίνει τίποτα, αυτοί δεν σε πιστεύουν. Αν τους μπει μια ιδέα στο κεφάλι τους δεν τους βγαίνει ούτε με λοβοτομή. Το λέει ο ένας στον άλλον και ισχυροποιούν την άποψη τους. Ταυτόχρονα έχουν την ηλήθια ιδέα ότι ντρεπόμαστε να το πούμε, δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, λες και το να έχεις σχέση (έστω και περιστασιακή) είναι έγκλημα το οποίο τιμωρείται με παραδειγματικό τρόπο μαστιγώνοντας τους ενόχους στην πλατεία Αριστοτέλους. Εκτός των άλλων σας χαλάνε και τα τυχερά μια και φαίνεστε δεσμευμένοι, αν και μεταξύ κλεισμένων υπάρχει εχεμύθεια οπότε ανοίγει πιο εύκολα ένας άλλος διάδρομος. Το χειρότερο είναι ότι έχουν μια καταραμένη άποψη και στην λένε συνέχεια σε σημείο που φτάνεις τελικά να την πιστέψεις.

Πολύ κακό πράγμα να ασχολούνται όλοι μαζί σου. Δεν λέω εγώ θέλω να ασχολούνται μαζί μου. Ισως είμαι ψωνάρα, ίσως απλά θέλω αγάπη φροντίδα και προδέρμ, αλλά θέλω και την ησυχία μου. Το κακό είναι ότι μπορείς να θέλεις την ησυχία σου αλλά να μην σε αφήνουν οι δαίμονες. Ετσι αν μας άφηναν στην ησυχία μας όλα θα ήταν μια χαρά. Δεν μπορώ όμως να πάρω το μυδράλιο να τους καθαρίσω όλους, τους αφήνω να λένε. Εμένα δεν με επηρεάζουν, ίσως όμως επηρεάζουν την κοπέλα.

Να κάτσουμε να το συζητήσουμε, ναι 1000 φορές για όση ώρα θέλουμε. Αλλά ξαφνικά και χωρίς κανένα λόγο η κατάσταση αυτή την επηρέασε και εξαφανίστηκε. 5 μέρες έχω να την δω, δεν απαντάει στα τηλέφωνα, ενώ είχαμε μείνει στο θα βρεθούμε πάλι άυριο. Εντάξει αν σε χαλάει κάποιος άνθρωπος να τον κόψεις από τη ζωή σου, αλλά μέχρι πριν δεν σε χαλούσε κάτι σε αυτόν ή στην τελική αν πλέον σε χαλάει πες του ότι τον κόβεις για τους λόγους σου. Ειδικά αν ενδιαφέρεσαι για αυτόν, όπως φαίνεται. Αλλά πάντα βασανίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε και τους πληγώνουμε. Τα ίδια λάθη συνέχεια. Ελπίζω τουλάχιστον να γίνεται κατά λάθος...

Δεν υπάρχει ύποπτος, μόνο ένοχος.

Αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας. Παραβιάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι απολίτιστοι, πρωτόγονοι συνεχίζουν το έργο τους. Τουλάχιστον αυτοί γνωρίζουν το ότι είναι απολίτιστοι, Οι πολιτισμένοι που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα τι λόγο έχουν? Τρομοκρατία είναι ο εχθρός μας, είναι η κάλυψη για όλα.

Ενας μέσος πολίτης μιας χώρας έχει απείρως μεγαλύτερες πιθανότητες να πεθάνει από καρκίνο από το να χτυπηθέι από τρομοκρατική επίθεση. Αλλά τα ποσά που διατίθενται για την έρευνα κατά του καρκίνου είναι απειροελάχιστα σε σχέση με αυτά που δίνονται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Διόιι ο μεγαλύτερος εχθρός δεν είναι ο ίδιος ο τρομοκράτης, είναι ο φόβος για την ύπαρξη του τρομοκράτη. Η απειλή είναι ισχυρότερη από την εκτέλεση της. Μετά την 9/11 δεν έγινε τίποτα τόσο σημαντικό στις ΗΠΑ αλλά όλοι φοβούνται. Τον άνθρακα, το νερό, τα αεροπλάνα, τα αυτοκίνητα, τους διπλανούς τους (ειδικά αν είναι μουσουλμάνοι).

Ο ανταρτοπόλεμος συνεχίζεται. Οι τρομοκράτες υπάρχουν. Μπορεί να μην είναι πολλοί αλλά κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Πριν λίγες ώρες έκαναν μια επίδειξη δύναμης μέσα στο κέντρο της Μαδρίτης, χωρίς να θέλουν να δημιουργήσουν θύματα. Ο ΙΡΑ συνεχίζει να στρατολογεί στελέχη ακόμα και μετά την κατάπαυση του πυρός, οι φανατικοί Μουσουλμάνοι στην Ινδονησία συνεχίζουν τις τυφλές επιθέσεις, η Αλ-Κάιντα ακόμα αναζητείται, στην Ινδία ανατινάσσονται κινηματογράφοι που δείχνουν ταινίες αντίθετες με τα ήθη κάποιων. Απειλούν γιατί δεν τους συμφέρει (ή δεν έχουν τη δυνατότητα) να εκτελέσουν τις απειλές τους. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται σωστά την κατάσταση είναι οι αντίπαλοι τους.

Αν κυριαρχούσαν οι τρομοκράτες θα εφάρμοζαν τις ίδιες μεθόδους που εφαρμόζονται στο Γκουαντάμο. Αλλά όλοι βλέπουν μόνο τους Αμερικάνους και τις δικές τους παραβιάσεις. Ομως όλες οι χώρες έχουν πολλές παραβιάσεις στη λίστα της Διεθνούς Αμνηστίας. Η Ελλάδα μπορεί να είναι υπερήφανη που αναφέρεται και αυτή στη λίστα. Το χειρότερο όμως είναι ότι περιορίζονται οι ελευθερίες στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Ο αντιτρομοκρατικός νόμος είναι ένα παλιό χαρακτηριστικό παράδειγμα, αλλά και η μετατόπιση κονδυλίων για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας τα οποία θα μπορούσαν να διατεθούν προς άλλους σκοπούς είναι σημαντικά.

Η τρομοκρατία δεν επιλύεται με νέα τρομοκρατία. Λύνεται με την εκπαίδευση και την ύπαρξη υψηλού βιοτικού επιπέδου και όχι με την κατηγοριοποίηση όλων σαν ύποπτους και πιθανούς ενόχους. Το σύστημα δεν πρόκειται να αλλάξει δραστικά, μόνο σταδιακά. Σίγουρα όχι άμεσα. Ο καιρός των επαναστάσεων έχει περάσει πλέον και πρέπει να περάσουμε στην εποχή της άμεσης δημοκρατίας. Ομως για να γίνει αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε, ούτε να βρισκόμαστε κάτω από καθεστώς πανικού. Τώρα βρισκόμαστε κάτω από ένα τέτοιο καθεστώς.

Στην Ελλάδα ευτυχώς δεν έχουμε τρομοκρατία, κυρίως από θέμα τύχης. Μια φορά βρέθηκαν κάποιοι τρομοκράτες, γέρασαν και βγήκαν στη σύνταξη πλέον την οποία την κάνουν στη φυλακή. Ομως η πολιτική ενάντια στην τρομοκρατία υπάρχει και μας κοστίζει πολύ ακριβά. Η δε αντίθεση σε αυτή την πολιτική, είναι πρωτόγονη. Καταστρέφονται οι κάμερες της τροχαίας επειδή λέγεται ότι χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση πολιτών. Αλλά δεν είδα ποτέ τους ίδιους να πετάνε το κινητό τους στα σκουπίδια, το οποίο επίσης παρακολουθείται ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση τους πολύ καλύτερα από μια κάμερα που εστιάζει στον δρόμο. Αντιτίθενται στις νέες ταυτότητες και στα νέα διαβατήρια, αλλά δίνουν πρόθυμα όλα τα στοιχεία τους ακόμα και σε αυτούς που δεν έχουν πολιτική τήρησης προσωπικών δεδομένων. Δεν θέλουν την τήρηση αρχείων επειδή έχει ριζωθεί μέσα τους η νοοτροπία του φακελώματος. Αλλά η μόνη αντίδραση που υπήρχε στη συνθήκη του Σένγκεν ήταν ότι δεν θα αναγράφεται το θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες.

Σαν επίλογο θυμήθηκα το σύνθημα που κυκλοφορούσε στα αναρχικά αυτοκόλλητα. Να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη χώρα που γεννήθηκαν. Η Δημοκρατία έχει ήδη πεθάνει στη χώρα που γεννήθηκε, αλλά κανείς ακόμα δεν το καταλαβαίνει...

Ακόμα κάποιοι να πάρουν το μύνημα...

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα Γαλλικά. Προσπαθούσε η μάνα μου να μου μάθει όταν ήμουν μικρός και εγώ αρνιόμουν πεισματικά. Μιλάω Αγγλικά, μιλάω Ελληνικά, τι ήθελε να μάθω και άλλη γλώσσα? Ειδικά αυτή την περίεργη που δεν προφέρουν το ρο. Ισπανικά ήθελα να μάθω, ίσως και Ιταλικά ή Ιαπωνικά. Γιατί συμπαθώ την κουλτούρα τους περισσότερο από αυτή των Γάλλων.

Οι Γάλλοι έχουν θέση και άποψη για πολλά πράγματα. Ασχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτή, δεν διστάζουν να την δείξουν. Ετσι μας έστειλαν ένα μύνημα πριν μερικά χρόνια. Οχι στην αλλοίωση της κουλτούρας μας και της Γαλλίας. Παραλίγο να πουν όχι στο Ευρώ, κάναμε ότι το ξεχάσαμε. Δεν ακούμε πολλά βλέπεις. Μετά μας έστειλαν τον Λεπέν στο 2ο γύρο των προεδρικών τους εκλογών, εξοστρακίζοντας τους κυβερνώντες Σοσιαλιστές. Η συμμαχία αντί-Λεπέν και η ευρεία ήττα του στον 2ο γύρο μας έκανε να το ξεχάσουμε το μύνημα. Τώρα πάλι έρχεται η ώρα να ψηφίσουν οι Γάλλοι για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Φαίνεται να λένε όχι.

Οι Γάλλοι είναι από τους κινητήριους μοχλούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ιδρυτική χώρα, με πάντοτε ηγετικό Ευρωπαικό προσανατολισμό. Με την Ευρωπαική πολιτική διαμορφωμένη από αυτούς την εποχή του Ντελόρ, το Στρασβούργο στο έδαφος τους. Η αντίθεση όμως υπάρχει. Υπάρχει γιατί βλέπουν τα πράγματα να αλλάζουν με λάθος τρόπο. Πολύ απότομα και πολύ δραστικά.

Η ελεύθερη μετακίνηση ιδεών, ανθρώπων και κεφαλαίων έχει τα προβλήματα της. Οι μετανάστες έχουν κατακλύσει τη Γαλλία, χώρα η οποία πάντοτε είχε μετανάστες λόγω αποικιών. Αυτοί που είναι περισσότερο αντίθετοι στους μετανάστες όμως είναι οι παλιοί μετανάστες ή τα παιδιά τους. Αυτοί που αφομοιώθηκαν από τη Γαλλική κοινωνία και τώρα βλέπουν άλλους να έρχονται και να μην αφομοιώνονται άμεσα, αλλά να ξεχωρίζουν. Καταλαβαίνουν ότι θα έρθουν περισσότεροι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση και έτσι δείχνουν την αντίθεση τους.

Η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να ενωθεί τόσο γρήγορα σε τόσο μεγάλο βαθμό. Από τη στιγμή που υπάρχουν πολλές χώρες μέσα στην ΕΕ, με τελείως διαφορετικό πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο ήταν αναμενόμενο ότι θα δημιουργηθούν αναταραχές. Πρώτα θα έπρεπε να αναπτυχθούν αρκετές χώρες (σε αυτές συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα) και μετά να μπουν σε ένα ενιαίο πολιτικό σκηνικό. Γιατί η παρουσία πολλών αναπτυσσόμενων χωρών με ανεπτυγμένες δημιουργεί ροές κεφαλαίου, πολιτισμού και ανθρώπων από την μία χώρα στην άλλη. Η Ευρώπη βιάζεται να γίνει υπερδύναμη. Οικονομικά σε απόλυτες μονάδες, οι οποίες είναι ο επιστημονικότερος τρόπος να πεις ψέμματα, τα κατάφερε αλλά πολιτιστικά δεν μπορεί ακόμα να το κάνει. Η πολυπολιτισμικότητα που επαγγέλεται η ΕΕ δεν μπορεί να γίνει μέσα σε λίγα χρόνια, η αλλοίωση που επέρχεται μέσα σε μια χώρα λόγω του ανοίγματος των συνόρων δημιουργεί πολλές αλλαγές, πολύ γρήγορα.

Ταυτόχρονα το κόστος της ανάπτυξης είναι πολύ μεγάλο. Το Δ' Κοινοτικό Πλαίσιο είναι μικρό για να φτάσει για όλους, πόσο μάλλον αν αυτοί που το έδιναν απλόχερα ως τώρα θέλουν να το περιορίσουν ακόμα περισσότερο. Οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να δώσουν από το υστέρημα τους για να αναπτυχθεί μια νέα Ευρωπαική χώρα. Δέχονται πιέσεις να αξιοποιήσουν τους πόρους τους προς όφελος των κοινωνικών κρατών τους, τα οποία θυσιάστηκαν στων βωμό της οικονομικής ανάπτυξης. Οι λαοί βλέπουν την εξουσία να απομακρύνεται από αυτούς και να πηγαίνει προς μια κεντρικότερη διοίκηση, όπου την πλειοψηφία δεν θα έχουν πλέον αυτοί. Αισθάνονται ότι οι νέες χώρες αναπτύσσονται σε βάρος τους, όχι σε συνεργασία με αυτούς. Οταν η εξουσία απομονώνεται από τους πολίτες και δημιουργεί στεγανά, οι πολίτες διαφωνούν και αισθάνονται ότι το κράτος είναι ο εχθρός τους. Το κράτος τώρα ονομάζεται ΕΕ, με την πολιτική του έχει απωθήσει τους πολίτες του από αυτό.

Οι Γάλλοι θέλουν την Ευρωπαική Ενωση και το Ευρωπαικό Σύνταγμα. Ομως το θέλουν με τους δικούς τους όρους. Αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες βιάζονται να μεγαλώσουν το παιδί τους. Αντί να περιμένουν την ανάπτυξη Ευρωπαικής κουλτούρας ανυπομονούν να την δημιουργήσουν. Εδωσαν σε όλους τους Ευρωπαίους ένα νόμισμα το οποίο αντί να αμβλύνει τις ανισότητες τις αύξησε, ένα νόμισμα που γίνεται κυρίαρχο στον πλανήτη αλλά το κόστος του είναι δυσβάσταχτο για τους Ευρωπαίους. Η βόμβα που θα μπει στα θεμέλια της Ευρωπαικής Ένωσης στην Γαλλία δυστυχώς θα σκάσει σε λίγες μέρες. Αλλά το μύνημα ακόμα δεν έγινε κατανοητό.

Google και τα μυαλά στο DVD!

Τι καλό που είναι το Google. Μας δίνει search engine. Μας δίνει 2 GB Mail. Μας δίνει αυτά τα blog να γράφουμε τις σκέψεις μας.

Big Brother is watching you. Και ναι το κάνει το Google. Αν διαβάσουμε αυτό που είναι κάτω κάτω δεξιά σε κάθε σελίδα (το οποίο επίτηδες είναι μεγάλο ώστε ποτέ να μην το διαβάζουμε) λέει ότι τα πάντα αποχαρακτηρίζονται και μπορεί να τα βλέπει το Google! Αργότερα θα κάνει search σε αυτά, θα μας δείχνει διαφημίσεις, θα μαζεύει patterns ώστε να μας κατηγοριοποιεί καλύτερα. Στο Gmail, βλέπουμε διαφημίσεις ανάλογες με το τι περιέχει το mail μας. Σε λίγο θα γίνεται το ίδιο και στην personal start page του Google. Αλλά η Google είναι καλή εταιρεία. Δεν είναι σαν την κακιά Microsoft που αν το έκανε αυτό θα έπεφτε ο κόσμος να την φάει.

Γιατί όμως γράφω στο Google? Ναι το θηρίο είναι εδώ. Υπάρχει, και με περιέχει. Είτε το θέλω είτε όχι. Οπότε γιατί να μην το χρησιμοποιήσω? Αν με λογοκρίνει θα αρχίσει να γίνεται κακό. Δεν λέει να χαλάσει το image του. Εχει αρχίσει να λογοκρίνει μερικούς, πράγμα κακό ήδη. Δεν θέλει να γίνει ο νέος μεγάλος κακός (c) Μicro$oft που όλοι έκαναν σελίδες στο Internet και την έκραζαν. Το μάρκετινγκ του είναι πολύ καλό. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Πολύ καλύτερα από μένα και από εσένα που διαβάζεις τώρα το blog. Σε λίγες μέρες θα δεις και τις διαφημίσεις του δεξιά από το κείμενο μου που θα γράφουν αυτά που θες να δεις. Γιατί είναι αυτά που πραγματικά θες να δεις. Είμαστε μέσα στο μυαλό σου και ξέρουμε τι θες και στο δίνουμε. Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας. (c) Αρτέμης Μάτσας.

Eurovision!

Οπως στο Fame Story βγαίνει ο καλύτερος τραγουδιστής έτσι βγήκαμε και εμείς πρώτοι στον διαγωνισμό ανταλλαγής ψήφων Eurovision! H Swedish from Greece, (που μεταφράζεται η Ελληνίδα από τη Σουηδία για να νιώσουμε και Εθνικά υπερήφανοι) νίκησε φέτος. Το ότι όλες οι σοβαρές χώρες (και οι σοβαροί καλλιτέχνες) έχουν γραμμένη τη Eurovision δεν δείχνει να μας συγκινεί. Τώρα η Ρουσλάνα τραγουδάει σε σκυλάδικα Β' διαλογής στην Εθνική, τελευταίο σοβαρό όνομα που είδα στη Eurovision ήταν οι Nightwish και οι Tatu το 2003 (οι οποίοι ήταν και σαφώς κατώτεροι από την Τουρκία που το κέρδισε τότε) και γενικά στη Eurovision πάνε μόνο ανερχόμενοι (μήπως και γίνουν γνωστοί) ή καμένοι μήπως και αναστηθούν πάλι.

Ισως η Ελενα κάνει διεθνή καριέρα μετά. Οι Ελληναράδες έγιναν χαρούμενοι για 1 ακόμα χρόνο. Panem et circences. Από αύριο μπείτε πάλι στον κουβά.

Αρχή! Νο 2!

Εκτός των άλλων κακών συνηθειών που έχω αποκτήσει, πλέον δεν διαβάζω τα manual. Γκουρού ονομάζεται στην ορολογία των υπολογιστών αυτός που διαβάζει τα manual. Πλέον έχω πολύ αυτοπεποίθηση στους υπολογιστές. Ετσι έκανα το 1ο μου ποστ 3 φορές.

Ας μην βλέπουμε τα πάντα τόσο αρνητικά. Το blog ξεκίνησε! Μπορώ να αρχίσω να γράφω τις σκέψεις μου ελεύθερα πλέον. Επισκέπτες και comments ελεύθερα!

Αρχή!

Πάντα σκεφτόμουν να αρχίσω να γράφω ημερολόγιο... άσχετα αν δεν το έκανα ποτέ.

Τόσα χρόνια στο net δεν με έπιασε η μόδα των bloggers. Το ημερολόγιο το έβλεπα σαν κάτι προσωπικό. Τώρα μπορείς να κάνεις το προσωπικό δημόσιο. Αλλωστε τα πάντα είναι δημόσια πλέον. Τα πάντα παρακολουθούνται, όλοι γνωρίζουν τα πάντα (αν το θέλουν, ή μπορούν να το μάθουν) αν κρίνεις από τον τρόπο που φέρονται.

Ετσι ας βγει το blog. Ας με ξέρουν κάποιοι και καταλάβουν ποιος είμαι και τι σκέφτομαι. Δεν έχει σημασια άλλωστε.